„Weź moje rzeczy, moja Irina na mnie czeka” – ucieszył się mąż, wychodząc do kochanki. Ale jego żona uśmiechnęła się chytrze.

„Spakuj moje rzeczy, moja Irina na mnie czeka!” – zawołał z entuzjazmem, patrząc na żonę. W jego głosie zabrzmiał fałszywy triumf. „Jest młodsza, rozumie mnie, nie męczy mnie swoimi niekończącymi się pytaniami o to, gdzie byłem do drugiej w nocy. Za godzinę wyjeżdżamy na Krym. No więc, Lena, bez dramatów. Po prostu poskładaj moje koszule i daj mi klucze”.

Lena siedziała w głębokim fotelu, otulona ciepłym kocem, choć w pokoju było ciepło. Trzymała w dłoniach kubek z ledwo wyczuwalną parą. Nie drgnęła. Nie płakała. Nie błagała ani nie krzyczała. Zamiast tego kąciki jej ust powoli, niemal niezauważalnie, uniosły się w górę. Nie był to uśmiech bólu ani rezygnacji. To był chytry, koci uśmiech drapieżnika obserwującego mysz wpadającą w pułapkę.

„Dobrze, Andriej” – powiedziała cicho. Jej głos był spokojny, zbyt spokojny jak na rozpadające się dziesięcioletnie małżeństwo. „Pozbieram się”.

Andriej zamrugał. Spodziewał się łez, histerii, może nawet rzucania talerzami. Spokój żony go zaniepokoił, ale euforia zbliżającej się wolności przytłoczyła jego instynkty.

„Sprytnie” – mruknął, wyciągając już telefon, żeby wysłać tej samej Irinie emotikonkę w kształcie serca. „Tylko się pospiesz. I nie zapomnij paszportu. Nigdzie się bez niego nie ruszę, a nie lubię czekać”.

Lena wstała. Jej ruchy były płynne, wyważone. Weszła do sypialni i otworzyła szafę. Andriej obserwował ją z progu, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Lubił patrzeć, jak wykonuje jego rozkazy. To potwierdzało jego władzę, jego znaczenie. Czuł się jak król, który hojnie uwalnia swoją wierną służebnicę, pozostawiając jej jedynie cień swojej majestatyczności.

Lena wyciągnęła dużą walizkę podróżną. Tę samą czarną, sztywną walizkę, którą kupili razem pięć lat temu na wyjazd do Włoch. Wtedy śmiali się, kłócili o trasy i marzyli o przyszłości. Teraz ta walizka stała się symbolem końca.

Zaczęła składać swoje rzeczy. Starannie, metodycznie. Koszule, spodnie, skarpetki. Andriej co chwila zerkał na zegarek.

— No dalej, Len. Irina się denerwuje. Boi się, że spóźni się na pociąg.

„Nie martw się” – odpowiedziała Lena, zapinając jedną z przegródek. „Masz jeszcze mnóstwo czasu. A właściwie za dużo”.

Andriej zaśmiał się cicho. „Dziwnie się dziś zachowuje” – pomyślał, ale szybko odepchnął tę myśl. Nie obchodziło go to. Najważniejsze było uciec z tej klatki szarych ścian i wyrzutów. Irina obiecała mu życie pełne jasnych barw, pasji i spokoju. Żadnego kredytu hipotecznego, żadnych rozmów o remontach, żadnego „znów zapomniałeś wynieść śmieci”. Tylko słońce, morze i podziwu utkwione w nim spojrzenia młodej kobiety.

Kiedy walizka była gotowa, Lena potoczyła ją pod drzwi. Następnie podeszła do szafki nocnej w korytarzu, wzięła pęk kluczy i położyła je obok walizki.

„To wszystko” – powiedziała. „Twoje rzeczy są spakowane. Twój paszport jest w bocznej kieszeni walizki, w specjalnej przegródce na suwak. Sprawdziłam.”