Kiedy ja grzebałam moją matkę, mój mąż zabrał swoje dzieci nad morze i zostawił mojego ośmioletniego syna samego z 300 peso i zamrożonym jedzeniem. Polecił mu: „Nie dokuczaj mamie, ma już wystarczająco problemów”. Nie kłóciłam się, gdy odkryłam prawdę; tylko sfotografowałam kartkę z lodówki i znalazłam paragon, który dowodził czegoś jeszcze gorszego…

— Już wystarczy! Wszystko poszło nie tak, tak. Popełniłem błąd. Ale nikt nie umarł.

To było straszne zdanie.

I sam to wiedział, ledwie je wypowiedział.

Bo moja matka właśnie umarła.

I właśnie wtedy, gdy ja grzebałam moją matkę, on zdecydował, że mój syn da sobie radę sam.

— Idź — powiedziałam.

— Co?

— Znajdź hotel.

— To też mój dom.

— I prawnie nie mogę cię wyrzucić. Wiem. Ale proszę cię, żebyś wyszedł dziś wieczorem, żeby Emiliano mógł jutro wrócić i cię tu nie zastać.

Javier wybuchnął nerwowym śmiechem.

— Zniszczysz pięć lat małżeństwa przez sześć dni?

— Nie.

Podeszłam bliżej.

— Te sześć dni tylko pozwoliło mi zobaczyć jasno pięć poprzednich lat.

Nie miał odpowiedzi.

Spakował kilka rzeczy i wyszedł.

Diego został w kuchni.

— Emiliano ma się dobrze?

— Tak.

— Chcę go zobaczyć.

— Kiedy on zechce.

Następnego dnia Javier zaczął do mnie dzwonić.

Najpierw poprosił o rozmowę.

Potem próbował się tłumaczyć.

Potem się zdenerwował.

— Chcę, żebyś kiedy cię zapytają, wyjaśniła, że on miał jedzenie.

— Zrobię to.

— I pieniądze.

— To też.

— I telefon.

— Tak.