Mój mąż został dawcą organów – a potem jego lekarz zdradził mi sekret, który zabrał do grobu

— Nie każ Sally udowadniać, że mnie kochała, zgadzając się z tobą. I proszę, nie stawiaj Cecelii pośrodku tego wszystkiego.

W pokoju zapadła cisza.

Spojrzałam na Violet.

— Chcę, żeby Cecelia znała swoją babcię. Ale nie możesz mówić jej, że zmusiłam jej ojca do tej decyzji. Nie możesz nauczyć jej, że był zbyt słaby, żeby rozumieć, czego chciał.

Violet skinęła głową przez łzy.

— Nie wiem, kim jestem bez niego.

— Ja też nie — odpowiedziałam.

Uczymy się za nim tęsknić, nie tracąc samych siebie

Minęło sześć miesięcy.

Nic magicznie nie stało się normalne.

Ale Violet i ja powoli zaczęłyśmy się leczyć.

Przestała szukać kogoś, kogo mogłaby obwinić.

Kiedy tęskniła za Markiem, po prostu mówiła:

— Tęsknię za nim.

A ja nauczyłam się odpowiadać:

— Ja też.

Pewnego popołudnia Violet siedziała na podłodze, a Cecelia bawiła się drewnianym klockiem.

— Spójrz na ten uścisk — powiedziała Violet. — Zupełnie jak Mark.

Potem zamilkła.

Dotknęła maleńkiej dłoni Cecelii.