Mój ojciec próbował przejąć mój dom – a potem jeden telefon zmienił wszystko

Następnie odwrócił się od biurka Daniela.

„Co masz na myśli?” zapytał.

Kelsey obserwowała go.

Zostałem na ganku, jedną ręką trzymając telefon, a drugą przyciskając do brzucha.

Margaret cicho wypowiedziała moje imię.

„Jestem tutaj.”

„Widzisz go?”

“Tak.”

„Nie wchodź do środka.”

Richard słuchał przez kilka sekund.

Potem jego wzrok powędrował w moją stronę.

Tym razem nie ze złością.

Z kalkulacją.

Ponownie odwrócił się częściowo.

„Nie. To niemożliwe.”

Słowa były na tyle ostre, że usłyszałem je z zewnątrz.

Kelsey podeszła bliżej.

„Co się stało?” zapytała.

Richard wskazał na nią palcem, nie odrywając wzroku od telefonu.

Czekać.

Był to ten sam gest, którego używał wobec wszystkich, gdy chciał uciszyć innych.

Zazwyczaj Kelsey reagowała na to z uśmiechem.

Tym razem spojrzała na niego.

Syrena była już prawie na ulicy.

Poczułem kolejny ucisk w brzuchu i na chwilę zamknąłem oczy.

Daniel powinien tam być.

Ta myśl uderzyła mnie mocniej, niż cokolwiek, co zrobił mój ojciec.

Daniel powinien był wziąć torbę do szpitala.

Daniel powinien mi powiedzieć, że oddycham zbyt szybko.