Moja córka zniknęła, gdy miała 17–16 lat. Zobaczyłam torbę, którą dla niej wydziergałam, na ramieniu nieznajomego.

Dana skinęła głową.

„Założyłem, że torba należy do osoby, która ją podarowała”.

„Gia by tego nie oddała.”

Słowa zabrzmiały zbyt ostro.

Dana spojrzała na mnie.

„Nie wiesz tego.”

“Ja robię.”

„Nie” – powiedziała łagodnie. „Znałeś ją, kiedy miała siedemnaście lat”.

To zdanie bolało.

Ponieważ miała rację.

Znałem siedemnastoletnią Gię.

Wiedziałem, jaką kawę piła.

Jakie piosenki grała za głośno.

Jak przewracała oczami, gdy pytałem, dokąd idzie.

Ale nic nie wiedziałam o kobiecie, w którą mogła się stać.

Dana wyglądała na przepraszającą.

“Przepraszam.”

„Co jeszcze znalazłeś?”

Spojrzała na torbę.

„Złożony kawałek papieru.”

Moje palce zrobiły się zimne.

„Co tam było napisane?”

„Nie pamiętam wszystkiego”.

„Tak, masz rację.”

Spojrzała na mnie.

„Pamiętam część.”

Czekałem.

„To było coś o tym, że nie chce wracać do domu”.

Poczułem ucisk w klatce piersiowej.

„Myślę, że słowa brzmiały: ‘Nie mogę jeszcze wrócić’”.

Nagle Gia znów stanęła w moich drzwiach.

Zielony podkoszulek.

Torebka na śmietanę.