Myślałam, że mój syn będzie dumny z mojej pewności siebie — zamiast tego wyśmiał mnie za to, że „w moim wieku” noszę bikini. Ale kiedy w końcu powiedziałam mu, dlaczego nie zamierzałam się zakrywać, uśmiech zniknął z jego twarzy…

— I zatrzymałeś się w połowie pokoju, bo zobaczyłeś bandaże.

Wciąż pamiętałam jego przerażoną małą twarz.

— Mama zepsuta?

Te dwa słowa mnie zniszczyły.

— Uklękłam, mimo że ból był nie do zniesienia, i powiedziałam ci: „Nie, kochanie. Mama się naprawia”.

Mój syn otarł oczy.

— Nie pamiętam tego.

— Wiem.

To właśnie ta część zawsze dziwnie bolała.

Prawie umarłam w rozdziale jego życia, którego on nawet nie pamiętał.

— Po kolejnych operacjach blizny stały się jeszcze gorsze — mówiłam dalej. — Przez lata nienawidziłam na nie patrzeć.

Spojrzałam na swój brzuch.

— Przypominały mi o strachu. Szpitalach. Igłach. Poczekalniach. Lekarzach używających słów takich jak „wskaźnik przeżycia”, podczas gdy ty siedziałeś gdzieś w domu i pytałeś, kiedy mamusia wróci.

Ramiona mojego syna opadły.

— Dlatego nigdy nie nosiłaś kostiumów kąpielowych?

— Tak.

— Przez trzydzieści lat?

— Prawie.

Spojrzałam w stronę plaży.

— A potem w zeszłym roku, podczas sprzątania garażu, znalazłam jedną ze swoich starych teczek medycznych.

W środku było zdjęcie.