Rozdział 4 — Dlaczego były tak ozdobne?

Jedną z najbardziej fascynujących cech historycznych krat okiennych jest to, że wiele z nich wygląda niemal zbyt pięknie, by można je było uznać za element wyposażenia zabezpieczającego.

Zawierają spirale, kwiaty, figury geometryczne, liście, zakrzywione pręty i starannie powtarzane wzory.

Po co ktoś miałby poświęcać tyle wysiłku na ozdobienie kratki ochronnej?

Odpowiedź leży częściowo w historii rzemiosła związanego z kutym żelazem .

Przez wieki wykwalifikowani metalurdzy wytwarzali elementy architektoniczne, podgrzewając żelazo i nadając mu ręczny kształt. Żelazo można było skręcać, wyginać, spłaszczać, dziurkować i łączyć, tworząc skomplikowane wzory.

Okna oferowały doskonałą okazję do zaprezentowania kunsztu rzemieślniczego.

Krata była widoczna z ulicy i stała się częścią publicznego wyglądu budynku.

Zamiast ukrywać zabezpieczenia, architekci i właściciele domów mogliby je uczynić bardziej atrakcyjnymi.

Podejście to jest obecne w całej architekturze europejskiej.

Drzwi, balkony, schody, bramy, balustrady i osłony okienne były często traktowane jako elementy dekoracyjne, a nie jako obiekty o charakterze czysto funkcjonalnym.

W efekcie zwykła bariera ochronna może stać się rozpoznawalnym elementem okolicy.

Wystająca dolna część była szczególnie przydatna do zdobienia, ponieważ jej zakrzywiony kształt zapewniał dodatkowe powierzchnie i linie do dekoracyjnej obróbki metalu.

Rzemieślnik mógł stworzyć wizualne przejście od płaskiej ściany do wystającej na zewnątrz części kratki.

Efekt był zarówno praktyczny, jak i ozdobny.

Za niektórymi krzywymi kryła się logika strukturalna.

Starannie zaprojektowana rama mogła zapewnić sztywność bez konieczności stosowania całkowicie litej blachy. Same pręty tworzyły konstrukcję przypominającą klatkę, przepuszczając powietrze i światło, jednocześnie tworząc solidną barierę fizyczną.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!