Obudziłam się w Tajlandii i odkryłam, że mój mąż, moja dwuletnia córka, telefon i paszport zniknęły. Jego notatka brzmiała: „Sama się domyśl”. Teściowa dodała: „Zobaczmy, kto teraz po ciebie przyjdzie”. Odwołali nawet mój lot powrotny. Myśleli, że sierota, która utknęła 9600 kilometrów stąd, jest bezsilna. Julian nie wiedział, że wciąż pamiętam jeden kod alarmowy, który miał pokrzyżować jego plany.

Lata wcześniej mój były dyrektor, Martin Shaw, zmusił każdego starszego konsultanta w swoim zespole do zapamiętania międzynarodowego kontaktu alarmowego. Wtedy roześmiałem się i powiedziałem mu, że nikt już nie zapamiętuje numerów telefonów.

„Nikt nie zapamiętuje liczb w erze cyfrowej, Martin.”

Jego odpowiedź była natychmiastowa.

“Dokładnie.”

Teraz, stojąc tysiące mil od domu, bez telefonu, paszportu i córki, wciąż pamiętałem jego numer kierunkowy do Cincinnati.

Pospiesznie wróciłem do holu i poprosiłem o połączenie międzynarodowe. Recepcjonistka przysunęła do mnie telefon hotelowy, a ja wybrałem numer z pamięci.

Martin odebrał po czwartym dzwonku.

“Cześć?”

„To jest Nora Vance.”

Jego głos natychmiast stał się ostrzejszy.

„Nora?”

Spojrzałam na notatkę Juliana, a okrutna wiadomość Evelyn zgniotła się w mojej dłoni. Potem wypowiedziałam zwrot alarmowy, którego Martin kiedyś nalegał, żebym się nauczyła na pamięć.

„Niebieska Latarnia”.

Senność zniknęła z jego głosu.

„Nora, nie tłumacz się jeszcze. Najpierw powiedz mi dokładnie, gdzie jesteś.”

To właśnie w tym momencie plan Juliana zaczął się rozpadać.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!