„Nie jest to jedzenie, które lubisz.”

Ona się zaśmiała.

Ale znałem prawdę.

Połowa rzeczy w tych walizkach to były rzeczy, o które nigdy nie prosiła.

Nazywałem je prezentami.

Tak naprawdę przewoziłem fragmenty domu przez Pacyfik, bo jakaś część mnie wciąż miała nadzieję, że Emily ich potrzebuje.

Kilka lat wcześniej przeprowadziła się do Korei ze względów zawodowych.

Potem poznała Joona.

Na początku się martwiłem.

Nie dlatego, że było z nim coś nie tak, ale dlatego, że należał do świata, którego nie rozumiałam.

Inny język.

Różne oczekiwania rodzinne.

Różne tradycje.

Potem go spotkałem.

Joon był cierpliwy, troskliwy i wyraźnie oddany mojej córce.

W końcu przestałam się o niego martwić.

Nigdy do końca nie pogodziłem się z tym, że Emily została.

Rozpakowując się, mimochodem wspomniałem o piekarni niedaleko mojego domu.

„Wyremontowali całe miejsce. Teraz byś je pokochał.”

„Jestem pewien, że tak.”

Następnie złożyła ręcznik.

„Rozważamy przedłużenie umowy najmu tego mieszkania.”

Natychmiast podniosłem wzrok.

„Jak długo jeszcze?”

Spojrzała na mnie.

„Chwileczkę.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!