„Ostatnim życzeniem mojego męża było zostać dawcą organów. Ale po jego śmierci lekarz dogonił mnie na korytarzu i powiedział: »Maxim kazał mi coś obiecać, że nie dam ci tego, dopóki nie umrze«”.

Ola skinęła głową.

— Tak napisał.

Poszła do sypialni.

Na stoliku nocnym Maxima wciąż leżała książka, której nie zdążył przeczytać.

Koszule wisiały w szafie.

Na krześle leży kurtka.

Na podłodze są kapcie.

Ola usiadła na brzegu łóżka.

Bała się wrócić do tego domu bez niego.

I teraz nagle zobaczyła nie tylko to, co straciła.

Widziała, co zostawił Maxim.

Nie rzeczy.

Nie pieniądze.

Nie dokumenty.

Plan.

Obawa.

Prawo do dalszego życia.

Trzy tygodnie później urodziła się ich córka.

Dziewczynce nadano imię Maria.

Maxim znał to imię.

Wybrali go wspólnie.

Poród był trudny, ale wszystko skończyło się dobrze.

Kiedy położna położyła małą Marijkę na piersi Oli, ta spojrzała na córeczkę i rozpłakała się.

„Wyglądasz jak on” – szepnęła.

Oczywiście, tego nadal nie dało się ustalić.

Noworodki są do siebie bardzo podobne.

Ale Ola musiała to powiedzieć.

W domu nie otworzyła od razu pendrive’a.

Minął prawie miesiąc.

Pewnego wieczoru Mariyka w końcu zasnęła.

Ola zrobiła herbatę.

Usiadłem przy laptopie.