„Ostatnim życzeniem mojego męża było zostać dawcą organów. Ale po jego śmierci lekarz dogonił mnie na korytarzu i powiedział: »Maxim kazał mi coś obiecać, że nie dam ci tego, dopóki nie umrze«”.

Lekarz na chwilę spojrzał w dół.

— Przeczytaj to.

Ola powoli otworzyła kopertę.

Wewnątrz znajdowało się kilka kartek papieru.

Pierwszy jest listopad.

Drugim jest kopia jakiegoś dokumentu.

Trzecia koperta jest mniejsza i również jest zapieczętowana.

Zaczęła czytać.

„Olciu, jeśli trzymasz ten list w rękach, to znaczy, że nie zdążyłem ci tego powiedzieć.”

Jej wzrok natychmiast stał się niewyraźny.

Otarła łzy.

Kontynuowała.

„Przepraszam, że zrobiłem to bez ciebie. Wiem, że nienawidzisz sekretów. Ja też. Ale gdybyś wiedział wszystko wcześniej, spędziłbyś ostatnie kilka tygodni nie na mnie, a na obrażaniu mnie”.

Ola ścisnęła prześcieradło.

Maxim znał ją aż za dobrze.

„Nie bałam się śmierci tak bardzo, jak bałam się zostawić cię samą z dzieckiem, kredytem hipotecznym i wszystkimi naszymi niedokończonymi planami”.

Ola zamarła.

Kredyt.

Od dwóch lat spłacają niewielki dom pod Kijowem.

To właśnie tam Maksym chciał postawić huśtawkę dla swojej córki.

Tam już stało częściowo zmontowane łóżeczko.