Otworzyłem pusty kosz na śmieci i zobaczyłem w nim ukrywające się córki mojego nowego sąsiada — jedna z nich szepnęła: „Proszę, nie mów mu, że tu jesteśmy”. OPOWIEŚĆ: DRAMAVERDICT.

Ta reakcja zmartwiła mnie jeszcze bardziej niż znalezienie ich w koszu.

Zaprowadziłam ich do kuchni i przygotowałam wodę, krakersy, plasterki jabłka i kilka kawałków sera.

Niczego nie dotykali.

„W porządku” – powiedziałem im. „Możecie jeść”.

Wren spojrzał na Ivy.

Zaczęli mówić dopiero, gdy usiadłem naprzeciwko nich.

A potem szybko jedli.

Za szybko.

Ivy w jednej chwili włożyła do ust niemal całego krakersa.

„Zwolnij, kochanie.”

Przesunąłem wodę bliżej niej.

„Kiedy jadłeś śniadanie?”

Nikt nie odpowiedział.

Spróbowałem czegoś innego.

„Czy twoja mama jest w domu?”

Obie dziewczynki przestały żuć.

Wren spuściła wzrok.

„A co z twoim tatą?”

Ivy mocno pokręciła głową.

„Taty tu nie ma.”

„Gdzie on jest?”

“Daleko.”

Niewiele mi to powiedziało.

Sięgnąłem po telefon.

Wren natychmiast zeszła z krzesła.

“NIE!”

Jej twarz zmieniła się całkowicie.

„Żadnej policji!”

Zamarłem.

„Nie powiedziałem, że zadzwonię na policję”.

Jej oczy napełniły się łzami.

„Powiedział, że nas zabiorą.”

„Kto to powiedział?”

Wren wskazał na ścianę oddzielającą mój dom od ich domu.

“Jego.”