Pokojówka zapukała do naszych drzwi o 3 nad ranem i szepnęła: „Musisz natychmiast wyjść”

Zanim zdążyłem zapytać, co to znaczy, zniknęła w kłębach pary.

Przycupnąłem za wózkiem i się trząsłem.

Minęła minuta.

A potem dwa.

Hotelowy szlafrok ledwo zakrywał moje nogi.

Nie miałem telefonu.

Brak klucza.

Nie miałem pojęcia, czy policja przyjedzie.

Drzwi do pralni się otworzyły.

Ochroniarz wszedł do środka.

Był duży, łysy i miał słuchawkę w uchu.

Rozejrzał się po pokoju.

Schowałem się za ręcznikami.

Jego buty przesunęły się po kafelkach.

Powoli.

Zatrzymał się obok pierwszej pralki.

A potem drugi.

Od wstrzymywania oddechu bolała mnie klatka piersiowa.

Ręcznik zsunął się z wózka i wylądował obok mojej stopy.

Strażnik się odwrócił.

Pobiegłem.

Krzyknął.

Wcisnąłem mu wózek i pobiegłem między maszynami.

Złapał mnie za tył szaty.

Pasek zacisnął się mocniej w mojej talii.

Wyrwałam się, zostawiając szatę w jego rękach.

Pod spodem miałam na sobie tylko koszulkę bez rękawów i krótkie spodenki.

Dotarłem do przeciwległej ściany.

Brak wyjścia.

Strażnik się uśmiechnął.

„Lena, nie utrudniajmy tego.”

Znał moje imię.

Następnie gaśnica uderzyła go w bok głowy.

Upadł.

Ana stała za nim.

„Trzy minuty” – powiedziała.

“Co?”

“Powiedziałeś pięć.”