Podczas gdy dzieci pozostawały pod opieką medyczną, szpital stał się dla nich czymś w rodzaju drugiego domu.

Rodzice poznali procedury obowiązujące w zespole neonatologicznym.

Dowiedzieli się, jak działa sprzęt monitorujący.

Dowiedzieli się, które alarmy wymagają natychmiastowej uwagi, a które są po prostu częścią rutynowego monitoringu.

Dowiedzieli się, w jaki sposób pielęgniarki monitorują sposób karmienia i wagę.

Dowiedzieli się, jak ostrożnie obchodzić się z noworodkami.

A co najważniejsze, dowiedzieli się, że postęp można czasami mierzyć bardzo małymi krokami.

Jeśli dziecko toleruje nieco więcej karmienia, można to uznać za postęp.

Prawidłowo oddychające dziecko może być ważnym osiągnięciem.

Niewielki wzrost wagi może przynieść ogromną ulgę.

Dla rodziców te drobne zwycięstwa zaczęły mieć większe znaczenie niż cokolwiek innego.

Pierwszy raz, kiedy trzymali swoje dzieci

Dla wielu rodziców trzymanie noworodka na rękach jest niezwykle wzruszającym przeżyciem.

U tych rodziców liczba ta mnożyła się raz po raz.

Ale nie mogli koniecznie pomieścić wszystkich dziesięciorga dzieci na raz.

Niektórzy mogli potrzebować dodatkowego monitorowania lub specjalistycznej opieki.

Rodzice musieli więc uzbroić się w cierpliwość.

Jedno dziecko na raz.

Chwila po chwili.

Gdy matka po raz pierwszy przytuliła jedno z dzieci do piersi, zrobiło się bardzo cicho.

Maleńkie paluszki noworodka owinęły się wokół jej palców.

Spojrzała na dziecko.

Następnie wyszeptała coś, co tylko dziecko mogło usłyszeć.

To nie było przemówienie.

To była po prostu obietnica.

Ona tam będzie.

Cokolwiek się wydarzy, ona tam będzie.

Pielęgniarki stały się częścią historii rodziny

W wyjątkowych sytuacjach medycznych pracownicy służby zdrowia mogą nawiązać głęboką więź z rodzinami, którymi się opiekują.

Pielęgniarki opiekujące się noworodkami nie wykonywały wyłącznie swoich obowiązków.

Obserwowali, jak dzieci zmieniają się z godziny na godzinę.

Wiedzieli, które dziecko jadło.

Który spał.

Który stał się niespokojny.