W dniu porodu mąż zostawił mnie samą, bo „i tak by go nie wpuścili”. Dopiero gdy po wszystkim zobaczyłam jego wiadomość o teściowej, zrozumiałam, że tego dnia urodziło się we mnie coś jeszcze

— Za co?

Widziałam, że to pytanie ją zabolało.

Ale chciałam usłyszeć odpowiedź.

— Za to, że cię okłamywałam. Za ziemię. Za pieniądze.

Odetchnęła.

— I za to, że zrobiłam z ciebie drugiego rodzica dla Aliny.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

Tego zdania potrzebowałam od kilkunastu lat.

— Nie umiałam sobie poradzić po śmierci twojego ojca — powiedziała. — Ty byłaś silna. Więc zaczęłam na tobie opierać wszystko.

— Byłam dzieckiem, mamo.

— Wiem.

— Miałam dwadzieścia dwa lata.

— Dla mnie byłaś silna.

— To nie znaczy, że było mi łatwo.

Skinęła głową.

Nie naprawiłyśmy wszystkiego tamtego dnia.

Do dziś nie naprawiłyśmy.

Ale zaczęłyśmy rozmawiać inaczej.

Kilka miesięcy później mama zadzwoniła, bo zepsuła jej się lodówka.

Stary odruch wrócił natychmiast.

— Ile potrzebujesz?

Zapadła cisza.

Potem mama powiedziała:

— Nic. Chciałam tylko spytać, jaką wy kupiliście, bo pamiętam, że mówiłaś, że jest dobra.

Stałam w kuchni z telefonem przy uchu i nagle zaczęłam płakać.

Mihai wszedł i przestraszył się.

— Co się stało?

Pokazałam mu kciuk.

— Nic. Właśnie nic.