W dniu porodu mąż zostawił mnie samą, bo „i tak by go nie wpuścili”. Dopiero gdy po wszystkim zobaczyłam jego wiadomość o teściowej, zrozumiałam, że tego dnia urodziło się we mnie coś jeszcze

Jej ton zmienił się natychmiast.

— Nie poznaję cię.

— Ja chyba właśnie zaczynam poznawać ciebie.

Rozłączyłam się.

Mihai patrzył na mnie.

Myślałam, że powie, że jest ze mnie dumny.

Że wystarczyło.

Ale wtedy zobaczył, że trzymam telefon.

Że wciąż mam otwartą aplikację bankową.

I powiedział spokojnie:

— Cofnij przelew, jeśli jeszcze możesz.

Sprawdziłam.

Pieniądze zostały zaksięgowane.

— Nie mogę.

Mihai skinął głową.

Potem wziął moją wizytówkę ze stołu i położył ją przede mną jeszcze raz.

— Posłuchaj mnie dobrze, Ana. Jeśli wyślesz im kolejne pieniądze za moimi plecami, zabiorę dzieci i wyjadę.

Zamarłam.

— Grozisz mi?

— Nie.

— Właśnie powiedziałeś, że zabierzesz mi dzieci.

— Powiedziałem, że nie pozwolę, żeby dzieci płaciły za twoje poczucie winy.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się na podłogę.

— Wynoś się.

Mihai nawet nie drgnął.

— Może właśnie powinienem.

I po raz pierwszy pomyślałam, że naprawdę może to zrobić.

CZĘŚĆ 2 — Rachunek, którego przez lata nie chciałam zobaczyć

Tej nocy spaliśmy osobno.

Mihai na kanapie.