W wieku 55 lat zaszłam w ciążę ponownie, po śmierci córki.

Długo milczał.

„Bo prosiła mnie, żebym ci nie mówił, dopóki nie będzie pewna. Bała się, że nie przeżyjesz kolejnego ciosu”.

Dostałem list.

“Zostawiła to mnie.”

Sokołow przeczytał kilka linijek i spuścił wzrok.

„A więc udało jej się”.

– Co dokładnie?

— Przed śmiercią Anna powiedziała mi: „Jeśli mamie kiedykolwiek zostanie dana nadzieja, niech nie boi się żyć”.

Płakałam.

Teraz rozumiem mój dziwny sen.

To nie był mistycyzm.

Moja podświadomość przywołała mi obraz córki, którą straciłam, ponieważ nadal nie potrafiłam się z nią pogodzić.

Kilka miesięcy później urodziłam zdrowe dziecko.

Kiedy usłyszałam jego płacz po raz pierwszy, zamknęłam oczy.

Znów przypomniał mi się ten sen.

Ciemny pokój.

Głos dziecka.

I Anna.

Ale teraz jej słowa brzmiały inaczej:

“Mamo, musisz go znaleźć.”

Rozumiem.

Musiałam znaleźć dziecko, które nie byłoby czyimś dzieckiem.

Musiałem znaleźć w sobie siłę, żeby żyć na nowo.

Nie zapomniałem Anny.

Nigdy.

Ale w naszym domu na nowo rozbrzmiał śmiech dzieci.

A obok łóżeczka mojego dziecka stało zdjęcie jego starszej siostry.

Często na nią patrzyłem i mówiłem:

— Dziękuję, Aneczko. Znalazłam cię.