W wieku 6 lat obiecałam mojemu najlepszemu przyjacielowi z zespołem Downa, że ​​pójdziemy razem na bal maturalny – 12 lat później mama powiedziała, że ​​mogę z nim pójść tylko pod jednym warunkiem

Rzuciłem w niego poduszką.

Kiedy miałem szesnaście lat, prawie porzuciłem malarstwo, ponieważ dziewczyna z mojej klasy wyśmiała jeden z moich obrazów.

Następnego ranka znalazłem w szafce Noaha najbrzydszy rysunek dinozaura, jaki kiedykolwiek zrobiłem.

„Noe!”

“Co?”

„Dlaczego tak jest?”

Spojrzał na to.

„Nadal wygląda jak ziemniak z rękami.”

„To zdejmij to.”

“NIE.”

“Dlaczego?”

„Bo nie możesz jeszcze zrezygnować.”

“Dlaczego nie?”

„Bo wasze dinozaury wciąż się nie udoskonaliły”.

Zaśmiałem się wbrew sobie.

To był Noe.

Nigdy nie wygłaszał dramatycznych przemówień.

Po prostu pozostawał na tyle długo, aby ból stał się łatwiejszy do zniesienia.

Kiedy mój pierwszy chłopak rzucił mnie trzy tygodnie przed balem absolwentów, Noah pojawił się z lodami czekoladowymi.

Siedział obok mnie na ganku, gdy płakałam.

Po dziesięciu minutach milczenia powiedział w końcu: „Mówiłem ci, że to idiota”.

Spojrzałam na niego opuchniętymi oczami.

„Nie, nie zrobiłeś tego.”

„Pomyślałem o tym.”

„To się nie liczy.”