„Wujku Johnie, jestem głodna” – wyszeptała pięcioletnia Lucy przez telefon o 00:43, ledwo mogąc mówić, podczas gdy jej matka, Jean Kane, wyszła na noc. John Hail, wujek Lucy, robotnik budowlany, włamał się do domu swojego zmarłego brata Eliasa i znalazł dziewczynkę zwiniętą obok kanapy, zmarzniętą, słabą i przerażoną. Jean wróciła do domu w czarnej sukience, pachnąca perfumami i winem, i zagroziła, że ​​wezwie policję. John nie protestował. Owinął Lucy swoją kurtką i wyniósł ją.

Pokazywał małą dziewczynkę w ciemnej szafie.

Na dole, drżącymi literami, Lucy napisała:

Mama mówi, że nie ma jedzenia.

Ręce Johna się trzęsły.

„Kiedy to się stało?”

„W zeszłym tygodniu” – wyszeptała Lucy. „Byłam za głośna, kiedy rozmawiała przez telefon. Wsadziła mnie do szafy i zapomniała o tym aż do rana”.

John chciał coś rozbić.

Zamiast tego starannie złożył rysunek i schował go do kieszeni koszuli.

„Lucy, musisz mi coś obiecać. Nie mów jeszcze mamie o tym rysunku.”

„Zabierzesz mnie stąd?”

Uklęknął tak, że patrzyli sobie w oczy.

„Tak” – powiedział. „A kiedy to zrobię, nigdy więcej nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić”.

Druga rozprawa powinna wszystko zmienić.

Nie.

John przyszedł z oświadczeniem Clary, dokumentami finansowymi, dokumentacją medyczną i rysunkiem Lucy.

Jean zaprezentował się lepiej.

Tym razem jej łzy były łagodniejsze. Jej głos cichszy. Jej prawnik argumentował, że przyczyną była żałoba, depresja i wujek próbujący ukraść dziecko jej matce.

Sędzia zakwestionował rysunek, ponieważ pracownik socjalny nie był świadkiem, jak Lucy go wręczała.

Prawnik Jeana nazwał to fantazją.

Potem zasugerował, że John był trenerem Lucy.