Kawa rano.

Richard trzyma mnie, gdy budzę się po koszmarach.

Wspólny śmiech.

Zakochiwanie się.

Akceptując jego propozycję.

Te chwile były prawdziwe.

Ale świat wokół nich został zbudowany na kłamstwie.

„Byliśmy szczęśliwi” – ​​wyszeptał.

„Ponieważ nie znałem prawdy”.

„Ale byłeś szczęśliwy.”

Spojrzałem na niego.

„Co oznacza szczęście, kiedy zależy od tego, czy ktoś utrzymuje cię w niewiedzy?”

Jego twarz się zmarszczyła.

„Bałam się, że znów cię stracę”.

„Powinieneś dać mi ten wybór.”

Richard wzdrygnął się.

Kontynuowałem.

„Przed wypadkiem miałem prawo zdecydować, czy mogę ci wybaczyć”.

Nic nie powiedział.

„I po wypadku nadal miałem do tego prawo”.

Mój głos zadrżał.

„Dwa razy odebrałeś mi ten wybór”.

Richard wpatrywał się we mnie.

„Więc powiedz mi, że ostatnie dwa lata nic nie znaczyły”.

Nie mogłem.

Ponieważ go kochałam.

Te wspomnienia nadal były moje.

„Miały znaczenie” – powiedziałem.

Nadzieja przemknęła mu przez twarz.

Potem skończyłem.

„I to właśnie pogarsza sytuację”.

Jego wyraz twarzy uległ pogorszeniu.

„Pozwoliłeś mi cię kochać, nie wiedząc, co ci wybaczam”.

„Dałem nam kolejną szansę”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!