CZĘŚĆ 1

Przez cały rok utrzymywałam pokój mojej córki dokładnie w takim stanie, w jakim go zostawiła.

Odkurzałem jej półki, prałem koce, których nigdy nie używała, gdy wracała do domu, i dzwoniłem do detektywa tyle razy, że rozpoznał mój głos, zanim jeszcze powiedziałem swoje imię. Starałem się nie nienawidzić jeziora. Starałem się nie nienawidzić wody. Starałem się nie nienawidzić sobotniego poranka, który zabrał mi Sophie.

A przez cały ten czas mój mąż, Mark, trwał przy mnie w żałobie.

Przynajmniej ja tak myślałem.

Płakał w odpowiednich momentach. Unikał jeziora. Schował kamizelkę wędkarską Sophie jak zrozpaczony ojciec, który nie mógł znieść jej widoku. Ale była jedna rzecz, której nigdy nie puścił.

Stare, czerwone pudełko na sprzęt wędkarski.

Strzegł go, jakby był ostatnią cząstką naszej córki.

Powinienem się zastanowić dlaczego.

Sophie miała dwanaście lat, kiedy zafascynowało ją wędkarstwo. Miała długie kończyny, podrapane kolana i niesforne kucyki – typ dziecka, które potrafiło siedzieć nad wodą godzinami, nie nudząc się.

W każdą sobotę przed wschodem słońca Mark zabierał ją na spacer. Najpierw kupowali gorącą czekoladę i bułeczki cynamonowe. Potem jechali nad jezioro, gdzie ojciec Marka nauczył go łowić ryby.

To była ich sprawa.

Znałam Sophie w każdym cichym geście matek. Wiedziałam, które skarpetki sprawiają, że narzeka. Wiedziałam, że lubi być otulana, mimo że udaje, że jest na to za duża. Wiedziałam, kiedy jest głodna, zmęczona, zdenerwowana albo udaje dzielną.

Ale wędkarstwo było własnością Marka.

Ten poranek zaczął się jak każda inna sobota.

Sophie mocniej związała kucyk, podczas gdy moja siostra Denise i ja siedziałyśmy przy kuchennym stole, popijając kawę.

„Jesteś pewien, że nie chcesz pójść z nami na zakupy?” – zapytałem.

Sophie pokręciła głową. „Nie. Tata i ja łowimy dziś gigantyczną rybę”.

„To przynieś mi tę najładniejszą” – powiedziałem.

Wyjęła termos z mojej ręki i uśmiechnęła się. „Kocham cię, mamo”.

„Kocham cię bardziej.”

Pobiegła do garażu. Mark poszedł za nią z kluczykami i czerwonym pudełkiem na sprzęt wędkarski.

Denise patrzyła na mnie, gdy wyszli.

„Wiesz, że Sophie też cię kocha” – powiedziała łagodnie.

„Wiem” – powiedziałam, wpatrując się w kawę. „Chciałabym tylko, żeby miłość do mnie szła w parze z sekretnymi żartami i cynamonowymi bułeczkami”.

Denise sięgnęła przez stół i ścisnęła moje ramię. „Dani, jesteś jej matką. To znaczy dla mnie więcej, niż ci się wydaje”.

Około południa Mark wrócił do domu sam.

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się z taką siłą, że rama stołu w przedpokoju spadła.

„Dani!”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!