Twój mąż nie powiedział ci całej prawdy…

— Jeśli lekarze nie będą mogli mnie uratować… Chcę zostać dawcą.

Gwałtownie wstałem.

– Nie mów tak!

– Mama…

„Wyzdrowiejesz. Słyszysz mnie? Teraz będziesz się śmiał ze mnie, jak płaczę”.

Uśmiechnęła się.

– A jeśli nie?

Nie znalazłem odpowiedzi.

Potem Katya wzięła mnie za rękę.

„Nie chcę zostawić po sobie tylko żalu. Jeśli moje serce może bić w innej osobie, jeśli ktoś może znów zobaczyć swoje dzieci dzięki moim organom… niech tak będzie”.

Siergiej siedział w kącie pokoju i milczał.

Oczekiwałam, że mnie wesprze i powie, że Katya na pewno wyzdrowieje.

Ale on powiedział tylko cicho:

– To jej decyzja.

Wtedy poczułem się na niego urażony.

Teraz rozumiem: wiedział o wiele więcej, niż powiedział.

Trzy tygodnie później Katyi już nie było.

Kiedy pielęgniarki i lekarze ustawili się w korytarzu, żeby ją pożegnać, płakałam tak bardzo, że prawie nie czułam nóg.

I nagle zadzwonił telefon Siergieja.

Spojrzał na ekran.

Jego twarz natychmiast zbladła.

„Muszę zejść na dół” – powiedział.

– Teraz?

– Tak.